Ranczo Duttonów – Sezon 1 (Opinia spoilerowa)
Świat Yellowstone nieustannie się rozrasta. Oprócz głównej serii mamy dwa świetne prequele „1883” i „1923”. Później dostaliśmy sequel pt „Marshals” skupiający się na losach Kayce’a Duttona (Luke Grimes). Od maja mamy także przyjemność oglądać „Ranczo Duttonów” o którym to właśnie będzie ta recenzja. Zapewne słyszeliście jeszcze o serialu „The Madison” ale z „Yellowstone” łączy go tylko Montana i nazwisko twórcy. Tak więc „Ranczo Duttonów” to czwarty oficjalny serial ze świata Yellowstone, który możemy oglądać na platformie SkyShowtime. W czerwcu serial dostał zamówienie na drugi sezon z czego bardzo się cieszę. W rolach głównych zobaczymy dobrze nam znaną i uwielbianą Kelly Reilly (Beth) oraz Cole Hausera (Rip).
Po roku gdy tragiczny pożar, który zniszczył ranczo w Montanie Beth Dutton i Rip Wheeler kupują ranczo Rio Paloma w Teksasie gdzie chcą zbudować swoją nową przyszłość razem ze swoim adoptowanym synem Carterem. Co tutaj mogło pójść nie tak? A no wszystko! Wybuchowy charakter Beth, ranczo o które ktoś zabiega, nieprzychylni sąsiedzi, surowy klimat. Krótko podsumowując, trudne jest życie ranczera.
Największą zaletą tego serialu jest chemia między Beth a Ripem. Kelly Reilly w roli Beth Dutton oraz Cole Hauser jako Rip Wheeler wciąż stanowią największą siłę napędową tej historii i są chwaleni przez niemal wszystkich widzów. Nie znam nikogo w moim otoczeniu, którzy by nie lubili tej dwójki bohaterów. Ich relacja to absolutny fundament tej produkcji. Jest pełna pasji i bezgranicznej lojalności. Nie zobaczymy tutaj zwykłego serialowego romansu. Ta dwójka bohaterów buduje na ekranie niezwykły kontrast. Z jednej strony mamy nieprzewidywalną, wręcz destrukcyjną energię Beth, z drugiej stoicki spokój i siłę Ripa. Aktorzy wypadają niesamowicie przekonująco, ponieważ potrafią bez słów, samymi spojrzeniami i gestami, oddać to jak silny jest ich związek. W świecie, gdzie każdy bezustannie walczy o władzę i wpływy, ich miłość jest jedną ze stałych elementów. To właśnie ta autentyczność sprawia, że widzowie nie potrafią oderwać od nich wzroku, a każda scena z ich udziałem kradnie cały odcinek.
Oglądając naszą ulubioną parę na ekranie nie można zwrócić uwagi na postacie drugoplanowe. Mamy tutaj Annette Bening jako Beulah Jackson, która jest majętną właścicielką potężnego rancza 10-Petal. Bohaterka genialnie portretuje twardą matriarchinię, która pod maską południowej elegancji skrywa bezwzględną bizneswoman i stalowy charakter. Beulah na ekranie urzeka niesamowitym balansem, ponieważ w jednej chwili potrafi emanować ciepłem wobec wnuczki, by za sekundę za pomocą jednego chłodnego spojrzenia, dyktować warunki mafijnym kartelom. Widzowie zapamiętają ją za to, że nie jest jedynie kolejną jednowymiarową antagonistką bowiem pod fasadą luksusu i władzy ukrywa głębokie traumy i desperację matki walczącej o przyszłość swoich dzieci, co czyni z niej postać tragicznie fascynującą. Wiemy, że ekran kocha takie niejednowymiarowe postacie.
Mojej radości nie było końca kiedy na ekranie zobaczyłam Eda Harrisa. Ten charyzmatyczny aktor wciela się w postać Everetta McKinneya, który jest lokalnym weterynarzem i weteranem wojennym. Bohater szybko staje się kluczowym powiernikiem rodziny Duttonów. Everett to człowiek z niezłomnym kompasem moralnym, który z humorem i dystansem podchodzi do otaczającej go przemocy. Postać urzeka widzów mądrością i powolnym, subtelnym budowaniem relacji. Widz zapamiętuje go jako ostoję normalności, która potrafi postawić granice nawet najpotężniejszym graczom, gdy na jaw wychodzi przestępcza prawda. Ostatni bohater, na którego zwróciłam uwagę to Rob-Will Jackson (Jai Courtney). Rob-Will to nieprzewidywalny syn Beulah, który wiecznie walczy ze swoimi demonami. Ten australijski aktor często obsadzany w rolach czysto fizycznych („Suicide Squad”, „American Primeval”) tutaj wspina się na wyżyny swoich umiejętności, pokazując postać rozdartą między pragnieniem matczynej akceptacji a autodestrukcyjną naturą. Rob-Will urzeka widza surową, wręcz namacalną emocjonalnością i tragicznym fatum, które nad nim ciąży. Widzowie zapamiętają go, ponieważ jego rola wprowadza do serialu potężny ładunek niepewności – do samego końca nie sposób przewidzieć, czy jego postać okaże się ocaleniem, czy ostateczną zgubą dla dziedzictwa Jacksonów.
Serial nieco zwalnia tempo w porównaniu do finału „Yellowstone” skupiając się na surowym klimacie kowbojskiego życia, pracy ze zwierzętami i krajobrazach. Takie zwolnienie narracji może się nie spodobać każdemu. Ja jednak uważam to za plus. Produkcja udowadnia, że prawdziwa siła tego uniwersum nigdy nie tkwiła w wielkomiejskich spiskach, ale w szorstkiej, melancholijnej opowieści o ludziach nierozerwalnie związanych z ziemią. Na koniecprzejdźmy do minusów serialu. Postać Cartera wciąż dzieli widownię i część osób uważa jego wątki za najmniej interesujące w całym serialu, zarzucając twórcom brak pomysłu na jego długofalowy rozwój. Jako młody chłopak przygarnięty przez Beth i Rip’a, miał ogromny potencjał, by stać się nowym sercem rancza i kimś w rodzaju młodszego odpowiednika samego Rip’a. Zamiast tego jego historia często utyka w martwym punkcie, balansując między powtarzalnymi lekcjami surowego życia kowboja a chłodnymi relacjami . Ta narracyjna stagnacja sprawia, że dla wielu widzów jego ekranowy czas może być jedynie nużącym przerywnikiem od głównej, pełnej intryg walki o losy imperium Duttonów. Na szczęście sezon kończy się dramatycznym cliffhangerem, więc mam nadzieję, że jego wątek poprawi się w nadchodzącym sezonie. Po obejrzeniu „Rancza Duttonów” naszła mnie myśl, że części widzów może nie spodobać się wtórność i brak świeżości motywów. W końcu mamy to samo co w „Yellowstone” czy „1923”. Zawsze gdzieś jest wróg, który chce przejąć ziemię i konflikt, który eskaluje na najwyższy poziom. Czy mi to przeszkadza? Pomału tak, ale dopóki Beth będzie najsilniejszą kobietą w okolicy a obok niej będzie stał Rip i fabuła nie będzie przypominać najnowszych sezonów 9-1-1 to myślę, że w dalszym ciągu będę czekać na nowe sezonu tego serialu.
Odbiór „Rancza Duttonów” udowadnia, że fani sagi Taylora Sheridana wciąż łakną klasycznego, pełnego pasji dramatu, w którym relacje bohaterów ważą więcej niż pościgi i strzelanki. Podczas gdy premierowy sezon skupiony na losach Beth i Ripa w Teksasie został przyjęty z entuzjazmem jego konkurencyjny spin-off „Marshals: Historia z Yellowstone” zbiera chłodniejsze recenzje. Jeśli tak jak ja najpierw oglądaliście „Marshals” nie porzucajcie tego uniwersum po jednym słabszym sezonie. „Ranczo Duttonów” pomimo kilku słabszych elementów daje radę poprzez bohaterów, którzy budują klimat serialu.
Dziekujemy SkyShowtime za dostęp do odcinków. Platforma nie miała wpływu na tekst.
Tekst oryginalnie opublikowany na Serialomaniak.com
