Ponowne zaślubiny cesarzowej – Odcinki 1-3 (Opinia bezspoilerowa)
Jeśli chodzi o seriale koreańskie, jak dotąd sięgałam raczej po kryminały („Mysz”, „Flower of Evil”) czy produkcje trzymające w napięciu („Squid game”, „Shop for Killers”). Przez lata wiele dobrego naczytałam się o romansach, ale jakoś nie było mi po drodze, bo przyzwyczajona do tego jak przedstawiane są w serialach amerykańskich myślałam, że koreańskie produkcje z tego gatunku mi nie podejdą. Jednak zwiastun „Ponownych zaślubin cesarzowej” skutecznie zachęcił mnie do poszerzenia serialowych horyzontów. I bardzo dobrze. Inaczej ominęłoby mnie coś wyjątkowego!
Navier jest cesarzową Wschodniego Cesarstwa i od lat tworzy z Sovieshu związek, który wydaje się niezachwiany. Wszystko zmienia się jednak, gdy jej mąż zakochuje się w Rashtcie, zbiegłej niewolnicy, którą sprowadza do pałacu i zamierza uczynić swoją nową partnerką. Navier nie zamierza jednak rezygnować z godności ani walczyć o uczucia cesarza. Zamiast tego zgadza się na rozstanie pod jednym warunkiem: Sovieshu musi pozwolić jej ponownie wyjść za mąż. Jej wybrankiem zostaje Heinrey, książę koronny Zachodniego Królestwa, a zarazem rywal jej dotychczasowego męża. Ta decyzja rozpoczyna nowy rozdział w życiu cesarzowej, ale może też zachwiać układem sił między dwoma królestwami.
No czy nie brzmi to świetnie? Może i ten motyw zemsty mnie przekonał, ale nie tylko! W tej k-dramie dostajemy bohaterkę, która nie zamierza podporządkowywać swojego życia cudzym decyzjom. Navier nie jest przy tym typową postacią, która rzuca się w wir emocjonalnych konfrontacji. Zachowuje spokój, klasę i dystans, nawet kiedy sytuacja staje się dla niej coraz bardziej upokarzająca. Czasami można odnieść wrażenie, że jej opanowanie jest wręcz przesadne, ale jednocześnie właśnie to odróżnia ją od pozostałych bohaterów. Nie musi podnosić głosu ani urządzać scen, żeby pokazać, że nie zamierza dać sobą pomiatać. Nie oznacza to jednak, że wszyscy bohaterowie są równie interesujący. Sovieshu potrafi skutecznie działać na nerwy swoim przekonaniem, że wszystko powinno układać się po jego myśli. Jego zachowanie wobec Navier jest szczególnie irytujące, zdaje się on nie dostrzegać, jak wiele kobieta poświęciła dla ich wspólnego życia. Rashta również nie należy do postaci, które od razu wzbudzają sympatię. Jej obecność w pałacu komplikuje sytuację cesarzowej, a relacje między kobietami szybko stają się jednym z ważniejszych źródeł konfliktu. Na tym tle ciekawie wypada Heinrey. Wprowadza do historii nieco lekkości, a jego zainteresowanie Navier zapowiada znacznie przyjemniejszy rodzaj relacji niż ten, który bohaterka pozostawia za sobą.
Dużym plusem serialu jest jego oprawa wizualna. Lubię produkcje kostiumowe, w których widać dbałość o scenografię i stroje, dlatego pałacowe wnętrza, bogate dekoracje i wystawne kreacje Navier zdecydowanie przyciągają uwagę. Szczególnie podoba mi się sposób, w jaki kostiumy podkreślają pozycję bohaterki. Jej garderoba jest elegancka, bogata i dopasowana do wizerunku kobiety, która od lat pełni najważniejszą kobiecą funkcję na cesarskim dworze. Jednocześnie momentami są tak przesadzone, że trudno traktować je całkiem poważnie. Zdarza się też, że całość przypomina bardziej baśniowy bal niż świat, w którym rozgrywa się polityczna walka o władzę. No i melodramatyczność. Zdrada, zazdrość, urażona duma i dworskie przepychanki są oczywiście częścią tej historii, ale można odnieść wrażenie, że twórcy zbyt mocno podkręcają emocje. Niektóre konflikty wydają się niepotrzebnie wyolbrzymione, a zachowanie bohaterów bywa podporządkowane temu, żeby wywołać kolejną dramę. Nie znam materiału źródłowego, więc może tak ma być? Jednak muszę przyznać, że rzeczywistość w jakiej się obracamy robi ogromne wrażenie już od pierwszej sceny. Elementy fantasy urozmaicają historię i sprawiają, że nie jest to wyłącznie kolejny dramat rozgrywający się na królewskim dworze. Szczególnie ciekawie prezentuje się wątek związany z Heinreyem i jego niezwykłą naturą. Niestety, nie wszystkie efekty CGI wyglądają równie dobrze. Niektóre sceny sprawiają wrażenie niedopracowanych i wyraźnie odstają od starannie przygotowanej scenografii. Mam nadzieję, że na przestrzeni odcinków się to poprawi. Nie mam co prawda porównania z k-dramami w tym gatunku, ale jestem kupiona z marszu! Co oznacza, że moja lista seriali do obejrzenia tylko się wydłuży…
Podsumowując, mimo kilku zastrzeżeń „Ponowne zaślubiny cesarzowej” mają coś, co sprawia, że chce się śledzić dalsze losy bohaterów. Największą siłą serialu pozostaje dla mnie Navier i jej podejście do sytuacji, w której znalazła się nie z własnej winy. Zamiast skupiać się na tym, co straciła, zaczyna myśleć o tym, co może zyskać. Podoba mi się również połączenie romansu z politycznymi intrygami, dzięki któremu stawką jest coś więcej niż tylko szczęśliwe zakończenie miłosnej historii. Nie jest to produkcja bez wad, a jej teatralność, nierówne efekty specjalne i momentami przesadnie melodramatyczna fabuła mogą nie każdemu przypaść do gustu. Mnie jednak kupił sam pomysł na historię cesarzowej, która zamiast błagać o uczucia mężczyzny, postanawia zacząć wszystko od nowa. To właśnie dla Navier, jej dumy i nadchodzącej relacji z Heinreyem warto dać temu serialowi szansę. Mam nadzieję, że udało mi się Was zachęcić do seansu choć są to wrażenia zaledwie z 3 odcinków. Na Disney+ są już dostępne cztery, więc lecę nadrobić nowy i wrócę do Was po obejrzeniu całego sezonu!
Dziękujemy Disney+ za przedpremierowy dostęp. Platforma nie miała wpływu na opinię.
Tekst pierowtnie opublikowany na Serialomaniak.com
