Znieczulenie (Opinia bezspoilerowa)
Czy jestem w większości, która wychowała się na medycznych serialach? Pewnie tak! Zaczynałem od tak kultowych hitów jak „Na dobre i na złe” czy „Daleko od noszy”! Z bananem na twarzy przyjąłem więc wiadomość, że polskie platformy streamingowe ponownie interesują się tymi klimatami, a Netflix przygotował swoją bombę, czyli „Znieczulenie”, które… wnosi powiew świeżości!
„Znieczulenie” od pierwszych minut jasno daje do zrozumienia, że nie będzie to kolejna produkcja o codzienności w szpitalu (przekonujemy się o tym… od pierwszych minut?). Doktor Dawid Łazarz, który jest architektem swojego zawodu, ma dość awanturniczy charakter (o czym przekonał się szef szpitala) i zaczyna pracę w kolejnej, mniejszej placówce. Tylko… okoliczności są nietypowe, wręcz głośne (bardzo głośne!). Dochodzi do zderzenia pociągu, rannych są dziesiątki, jeśli nie setki osób, więc szpital i Łazarz stają na głowie.
Prawda, że zaczyna się z grubej rury? Nie byłem gotowy na taki obrót akcji, więc wmurowało mnie! Pierwszy odcinek jasno ustawia karty, na czym serial będzie się skupiał, i w tej formie trzyma się do samego końca (jest więcej równie mocnych spraw, uwierzcie). Tak efektowne otwarcie z dużym rozmachem mówi więcej, niż mogłoby się wydawać: wprowadza mnóstwo bohaterów z różnych oddziałów, a z kolejnymi odcinkami razem z nimi chodzimy po szpitalu i poznajemy każdą jego stronę (świetnie przemyślany zabieg, żeby ugryźć szpitalną historię od A do Z i podjąć różne tematy np. wagę oddziału psychiatrii, co wcale nie jest tak oczywiste). Każdy odcinek to kolejna sprawa, w której Łazarz nagina procedury medyczne, żeby ratować czyjeś życie, a w tle mamy pełno wątków personalnych bohaterów i główny, skupiony na konflikcie Łazarza z ordynatorem oraz na linii prawa, która chce pociągnąć Dawida do odpowiedzialności za jego niefortunną operację z przeszłości (choć ten najmniej interesujący, bo przeciąga się i nie wywołuje emocji – przeciwnie do wszystkiego, co wynika wokół niego np. pokazanie jak problemy ojca odbijają się na jego synu w szkole – świetny wątek!).
Wątków jest naprawdę dużo, ale twórcom sensownie udało się nie tyle je połączyć, co płynnie przechodzić między nimi i część z nich budować na zasadzie następstw (choćby wspomniany wątek syna, bardzo edukacyjny pod kątem rodzinnych wartości). Z jednej strony to historia pełna akcji i emocji, a z drugiej personalna na każdym kroku. Jest tu sporo momentów, kiedy ratowanie czyjegoś życia nie wiąże się wyłącznie ze szczęśliwymi zakończeniami (sporo tu trudnych chwil, a ja łapałem się na nie jak mucha na lep – szykujcie chusteczki!). Przed chwilą wspomniałem o różnych oddziałach i super, że udało się wokół nich budować problemy, które w jakiś sposób się przenikały np. jak sukcesy neurochirurgiczne Łazarza mogą odbić się bokiem na innych oddziałach (mało sympatyczny temat, ale… wyraźny w przekazie).
Dostrzegam mnóstwo plusów serialu, ale miałem problem z wczuciem się w historię. Z jednej strony to świetna strategia twórców, inspirowana „zagranicznymi hitami”, żeby podejść do tematu od innej strony i wnieść powiew świeżości na polskie podwórko medyczne (a sukcesy „The Pitt” czy „Doktora House’a” pokazują, że to strzały w dziesiątkę). Do tej pory nie podchodzono do medycznych produkcji na taką skalę i w takiej formie, a jej realizacja nieustannie chwytała moją uwagę (trudno było oderwać wzrok, nawet przy „dosadniejszych” scenach operacyjnych), dostarczała ciągłej akcji (zero przestojów, brak nudy, czuć było tę presję szpitalnego napięcia) i realizowała najważniejsze cele (a o to chodzi, prawda?). Dokładniejsze obrazowanie operacji potrafiło nie tylko skręcić moją wrażliwą stronę, ale i pokazać wnikliwe spojrzenie na skomplikowane zabiegi, a całość nie pozostawiała wątpliwości, że twórcy z ekipą dołożyli wszelkich starań, aby właściwie przygotować się do realizacji.
Z drugiej strony nie mogłem w pełni poczuć tej historii. Nie brakowało momentów, kiedy miałem wrażenie, że twórcy na siłę szukają problemu lub rozwiązania, które przebije kolejne (np. nielegalne operacje), i nieco to kontrastowało z sytuacjami pozostającymi na przyziemnym tonie, ale wymagającymi bardziej współczesnych rozwiązań (np. psychiczne bariery po amputacji kończyny). Nie mogłem do końca poczuć się z fabułą, zwłaszcza że losowo podchodzono do wyciągania konsekwencji z naginania procedur – raz doktor Łazarz jest ciągnięty za ucho, innym razem nie, a jeśli już jest karany, to większość personelu nie robi sobie z tego nic, jeżeli nie stosuje się do poleceń, kończąc na absurdalnym wychodzeniu z pomieszczeń podczas ważnych wydarzeń (nawet bohaterowie tych scen mieli „WTF” jak ja). Brak wyważenia tych dwóch elementów (rozmach problemów, konsekwencje naginania procedur) spowodowało, że po każdym odcinku miałem mieszankę różnych uczuć.
„Znieczulenie” świetnie radzi sobie na drugim planie. Dużo bohaterów, każdego sylwetka jest wyraźnie nakreślona i szybko do nich nabierałem nastawienia (historia jasno nakreśla kogo powinienem lubić, kogo nie i łapałem się na te zagrywki – z czego jestem całkowicie zadowolony, bo są to „fajni” i „niefajni” bohaterowie), a przy sporej liczbie mniejszych wątków pobocznych można ich lepiej poznać i dokładniej przyjrzeć się ich relacjom (i motywacjom – pieruńsko istotne), co wiele tłumaczy, jeśli chodzi o „swobodę” między nimi na oddziale czy na salach operacyjnych. Wątki poboczne nie służyły tylko do przedstawienia bohaterów, ale też do pokazania, jak praca wpływa na nich prywatnie, i to zdecydowanie było najmocniejszym punktem programu. Życie prywatne doktora Łazarza jest ciężkie, ma wiele problemów różnej kategorii (od małżeństwa po wychowanie syna), a ich intensywność i spojrzenie z różnych środowisk buduje bardzo realny obraz z jasnym przekazem i skłania do refleksji nad priorytetami, bo widzimy zarówno dobre, jak i złe strony każdej decyzji (proszę o więcej wątków szkolnych!). Każdy bohater dostał odpowiednią ilość czasu, żeby pokazać swoją postać i problemy, a przede wszystkim zbudować codzienność poza szpitalem.
Stanowczo za mało poświęcono jednak uwagi na pokazanie wpływu fatalnych rezultatów operacji na lekarzy. Nie raz, nie dwa dochodzi do utraty pacjenta (tak, to nie jest przesłodzona historia – kolejny plus), a mierzenie się lekarza z „porażką zawodową” sprowadza się do kilku krótkich ujęć, co nie do końca było przekonujące, zważywszy na różny staż. O ile weterani sal medycznych mogą przez to „lepiej przejść” jak Doktor Łazarz, tak u mniej doświadczonych lekarzy szybkie przejście przez problemy nie było wiarygodne.
Obsada jest bezbłędnie dobrana. Leszek Lichota wymiata w głównej roli: doskonale wykorzystał aparycję do sportretowania doświadczonego, ambitnego i nieco narcystycznego lekarza, a kiedy emocje muszą wziąć górę, na medal oddaje te dylematy psychologiczne (złote są jego wybuchy). Świetnie w parze z nim prezentują się Karolina Gruszka oraz Aleksandra Popławska, które nadały swoim postaciom bardzo realne twarze z trudnymi emocjami do oddania (obie mają problemy rodzinne, więc wejście na te trudniejsze emocje było wymagane), a z Leszkiem miały chemię, dzięki czemu ich sceny towarzyskie były magnetyzujące i przekonujące (nawet te rozmowy o niczym). O występ Krzysztofa Stelmaszyka, Doroty Kolak, Mariusza Bonaszewskiego czy Zbigniewa Suszyńskiego nie musieliśmy się martwić. To weterani swojego zawodu i w „Znieczuleniu” na medal weszli w skóry swoich postaci, potrafiąc nie tyle je oddać, co w odpowiednich momentach bawić się rolami, co najlepiej pokazała Dorota Kolak ripostami rozkładającymi mnie ze śmiechu.
Dziękujemy Netflix za dostęp. Platforma nie miała wpływu na opinię i tekst.
Tekst pierwotnie opublikowany na Serialomaniak.com
